Parafia MB Nieustającej Pomocy w Buczu

Wieś powstała prawdopodobnie w XVI wieku. Pierwsza wzmianka o Buczu jak podaje „Rocznik Diecezji Tarnowskiej 1972” pochodzi z 1569 roku. Franciszek Sikora na famach monografii Brzesko. Dzieje miasta i regionu wyjaśnia, że w 1597 roku istniejące parafie Brzesko, Jasień i Szczepanów naleza4y do dekanatu wojnickiego. W skład Szczepanowa w tym czasie wchodziło wiele wiosek: Mokrzyska, Wola Przyborowska, Przyborów, Łęki, Wokowice, Sterkowiec, Dziekanów i Bucze. Jako samodzielna wieś Bucze wyodrębniły się w 1932 roku w wyniku reformy administracyjnej kraju. Nada| jednak mieszkańcy Bucza należeli do parafii w Szczepanowie. W latach 1946 – 1947 rozpoczęli budowę własnego kościoła. Projekt opracował słynny architekt, restaurator Zamku Królewskiego na Wawelu Adolf Szyszko-Bohusz. Dziki zaangażowaniu i ofiarności parafian świątynia powstała w przeciągu roku i w 1947 była już poświęcona. Kartotekę parafii założono już w 1948 roku na wniosek Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, chociaż Bucze jako samodzielna parafia została erygowana dopiero 3 grudnia 1951 roku przez biskupa tarnowskiego Jana Stepę. W 1948 roku wspólnota liczyła 1216 parafian, rektorem wówczas był ks. Tomasz Trębacz (pierwszym rektorem był Stefan Pawłowski). W aktach Archiwum Państwowego w Krakowie oddział w Bochni zachowała się charakterystyka parafii sporządzona na wniosek Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie (pismo wicestarosty powiatowego Wiktora Jankowskiego do Kazimierza Goedla, kierownika Referatu Społeczno-Politycznego w Brzesku z dnia27 sierpnia 1949 roku):   Na terenie parafii pod wezwaniem Św. Stanisława istnieją: Rada Kościelna która liczy 5 cztonk6w, Róża – 57 cztonk6w. Organizacje te wykonują jedynie praktyki religijne, społecznie nie pracuj Nastawienie tych organizacji do obecnego ustroju jest dość przychylne. Zajść i sporów nie zanotowano. (StPBrz 31 – pozostawiono oryginalną pisownię).   Parafia w Buczu została wydzielona z parafii Szczepanów. 15 sierpnia 1959 roku biskup pomocniczy Karol Pękala konsekrował kościół. Pierwszym proboszczem był ks. Franciszek Habas. Świątynie wzniesiono z cegły nawiązując do stylu neogotyckiego. Jest to budowla trzynawowa z mniejszym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie. Po lewej stronie prezbiterium stoi kaplica, a po prawej zakrystia z empora. Nawa nakryta jest wysokim dachem siodłowym, ze schodkowym szczytem od zachodu i wieżyczką na sygnaturkę w stylu barokowym, a nad nawami bocznymi i przybudówkami dachy są pulpitowe. Wewnątrz nawy głównej i prezbiterium strop jest kasetonowy, stropy naw bocznych są niższe, płaskie. Niepowtarzalny klimat wnętrza tworzy polichromia figuralna przedstawiająca sceny z życia świętych. Na ścianie prezbiterium namalowano Matę Boża Częstochowską w otoczeniu aniołów, scena nawiązuje do Wniebowzięcia NMP, a na dole są ukazani święci i błogosławieni polscy. Wokół dostrzec można ilustracje Litanii Loretańskiej. Polichromia powstała w 1958 roku i jest dziełem Pawła Mitki. W kościele znajdują się trzy ołtarze neobarokowe wykonane w 1955 roku przez Wojciecha Adamka. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Stanisława na zasuwie, a w zwieńczeniu ołtarza obraz Koronacji Najświętszej Marii Panny. W ołtarzu umieszczono figury św. Stanisława Biskupa i św. Kazimierza Królewicza (z orłem polskim na tarczy). Witraże w prezbiterium przedstawiają Matkę Boża i Serce Pana Jezusa. Zostały ufundowane przez parafian jako wotum wdzięczności za ocalenie z II wojny światowej. Po lewej stronie jest kaplica Serca Pana Jezusa. Na ścianie w kaplicy wykonano polichromię przedstawiającą nadanie stygmatów św. Franciszkowi z Asyżu oraz objawienie Serca Bożego w. Małgorzacie z Alacauque, po przeciwnej stronie na ścianie w kaplicy wypisano 12 obietnic Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pomiędzy kaplica a prezbiterium stoi drewniana chrzcielnica ozdobna z misą miedzianą na wodę. W takim samym stylu utrzymana jest drewniana ambona z rzeźbami czterech ewangelistów. Po prawej stronie znajduje się ołtarz św. Józefa. Polichromia w nawie głównej i bocznej po prawej stronie przedstawiaj sceny maryjne: Matkę Boża z Lourdes, IV stacje Drogi Krzyżowej, Boże Narodzenie, objawienia w Fatimie. W kościele w Buczu zabytkowy jest też prospekt organowy, neobarokowy i kamienna kropielnica w przedsionku z gotyckim maswerkiem. W 1993 roku odnowiono polichromię wnętrza, przeprowadzono również gruntowna renowację ołtarzy przywracając im pełny blask. W 1995 roku zakończono remont organów, zakupiono 82 nowe piszczałki. Wszystko staraniem proboszcza ks. Antoniego Paprockiego, który posługiwał w Buczu przez 16 lat i parafian. Szczególnym kultem miejscowa ludno otacza tez dwie identyczne kapliczki, drewniane z początków XIX wieku, nakryte daszkami namiotowymi. W jednej z nich umieszczono rzeźbę św. Jana Nepomucena, a w drugiej św. Stanisława Biskupa. Troska mieszkanc6w objęty jest tez cmentarz parafialny, który składa się z czci starszej i nowszej. Na cmentarzu w centralnym miejscu znajduje się dębowy krzyż i kapliczka z figurą w. Stanisława (rzeźba drewniana z 1870 roku). Budowę kaplicy cmentarnej rozpoczęto w 1986 roku i dziś służy ona parafianom. Obecnie parafia liczy 1280 wiernych. Proboszczem od sierpnia 2008 roku jest ks. Ryszard Pluta. W parafii rezyduje tez ks. Ignacy Piwowarski. Odpust w parafii przypada na niedzielę 27 czerwca (święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy) oraz po 27 września (dzień w. Stanisława Biskupa).   Parafie Ziemi Brzeskiej, Anna Skoczek, Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza 2009
Skip to content